ชีวิต  ของ กู และ มึง เดินไปพร้อมกัน เจออะไรต่างกัน . . . เราต่างไม่มีวันมาเข้าใจกันหรอก มันได้แค่บางส่วน

ทุกวินาทีที่พวกท่านขยับอยู่นี้  ชั่วขณะจิตนี้ มีหลายคนกำลังกระทำบางอย่างอยู่  ล้วนแตกต่างกันออกไป

“บางคนกำลังกินเหล้าเมาเลอะเทอะ  บางคน กำลังค้นหาทวีปแอตแลนติสที่หายสาบสูญไป “

 

 

ชีวิตตอนนี้แทบ อยาก ห่างไกลจากความรักให้มากที่สุด พึ่งรู้ตัวเอง โตไม่พอที่จะรับผิดชอบผู้หญิงสักคน

ความรักที่เกิดขึ้นในชั่วขณะจิตนี้ คือความรักแบบ ต้องการให้ เขาเป็น อย่างที่เราต้องการ

ไม่ได้ก็จะทำร้าย ความรัก  ซึ่ง ความรัก ก็จะ      เป็น เพียง  คำบอกเล่า

ลมหนาวเคย บอกผมว่า ความรักนั้น  ไม่จำเป็นต้อง สิ้นสุดลงด้วยคำว่าแฟน ^^

แต่คือช่วงเวลาที่มีสิ่งดีดีไหลผ่านเข้ามา . . . .

แต่คงไม่มีใครที่เกิดมาไม่เคยมีความรัก . . . .

หลัง หลัง กูรู้ตัวเองมาตลอดเวลามีผู้หญิงคนไหนที่อยากเข้ามาในชีวิตเรา กูจะปฎิเสธ กูเริ่มรู้ว่า

กูคบเขาไป สุดท้าย กูก็จะทำร้ายความรัก อิสระที่บ้าๆบอๆของกู มันจะทับถมความรักอีกฝ่ายอย่างหมดสิ้น

ขอโทษด้วยน่ะสำหรับ การ   เลือกอยู่ตัวคนเดียวของกู       . . .แต่อะไรก็เป็นไปได้เสมอ . . .

ชีวิต ของกูอีกไม่นานก็จะครบ 19 ปีแล้ว

ชีวิต มันผ่านอะไรมาก็เยอะแยะ    เจ็บปวด ดีใจ  ร้องไห้    ก็มากมาย

แต่สิ่งที่ทำให้รู้   และ เจ็บปวด  ก็คือตัวเอง ที่กู ร้องไห้ ทุกครั้งเพราะ กูคาดหวังว่าชีวิตกูต้องดีกว่านี้

ถ้ากูไม่คาดหวังอะไรมันเลย มันคงไม่เสียใจ อยู่แบบ ทำใจยอมรับ แต่มันก็ทำยาก

แต่มีความสุข น่ะ มีความสุขผสมความทุกข์มาตลอด 19 ปี แต่ ตอนนี้ ถามว่าพอใจไหม

พอใจกับ ชีวิต ในวันนี้ วันนี้ไม่คาดวังอะไรกับชีวิตให้มาก

ช่วงนี้ถ้าจะเอนท์ เราคาดหวัง ว่าเราอยาก ติด จุฬา มธ. ม.กะเสด ทุกที่ที่ ขึ้นชื่อ

พอเราไม่ได้เราก็จะ เครียด เศร้าเป็นทุกข์ กูเลย ไม่อยากคาดหวัง แต่ไม่ใช่จะทิ้งไปเสียหมด

เพียงแค่ ยอมรับว่ากู ทำไม่ได้   ก็ เท่านั้น . .      ศรัทธา ดี กว่า คาดหวัง

 

มีหลายครั้ง ในช่วง ชีวิตที่กูคิดว่ากู โต พอแล้ว แต่ก็ก็ยัง ทำพลาดไป ทั้งทั้งที่คิดว่าตั้งใจแล้ว

พรุ่งนี้เช้า ต้องไปสอบ drawing ศิลปกร แต่ อยากกินเหล้า นั้นคือ คืนที่กูตั้งใจเมาในตอนกลางคืน

กูก็จะทำ  ทำแบบ มีความสุข มี  ความสุขที่ได้ทำ และพอใจในมัน  พอกินมาก

ไปไม่ไหว  . . . มันเมา ลุกไม่ได้ ก็คือ ตอนเช้า สิ่งที่เราต้องทำ คือการยอมรับในการได้ทำของเมื่อคืน

ถามว่าถ้าเราไม่คาดหวังกะสิ่งเหล่านั้น   เราคิดว่า  มันดีในสิ่งที่เราทำ  เราก็จะพอใจ

และกู ก็ไม่ได้ถือว่าการ  กระทำ เหล่านั้นมันจะกลายเป็นคนเลว เสีย !

คนเลว คือการที่เรา ปลีก วิเวก ตัวเอง และไปละเมิด สิทธิผู้อื่น  ไปทำลายตัวตนคนอื่น

ก่อนที่จะนึกถึง คนที่กูนึกถึงได้คนแรก คือ อเมริกา แต่ก่อนไปถึงนั้น ขอยกตัวอย่างง่ายๆ

คนข้างบ้านกู [คนกรุงเทพ]   เอาเรื่องกูไป นินทา นั้นคือสิ่งที่กูไม่ชอบ ถึงมันจะเป็นเรื่องจริงไม่จริง

นั้น กูถือว่าเป็นสิ่งที่ไม่ชอบธรรม   มัน เลวร้ายยิ่งกว่ากูแดกเหล้า ให้ มาก และกลับมานอน

ทั้งทั้งที่ไม่ได้เดือดร้อนใคร  แต่มันก็สิทธิ์ของคุณ ตำรวจไม่จับ ไม่มีศีลข้อไหนที่บอกว่าผิด

แต่            กูไม่ชอบมึง นั้นคือ ผลลัพ์หลังจากมึงทำ    ก็เท่านั้น ! !

 

แต่ สิ่งที่เรานั่งเรียนกันใน ห้องเรียน ท่องจำ กันอย่าง ศีลต่างๆ หลักการ ของพระพุทธศาสนาต่าง ๆ

กว่าเราจะเข้าใจมัน นั้น เราต้องแปรออกมาเป็น รูปธรรม เป็นความจริง ง่าย ง่าย คือชีวิต

เราเรียนศีล ข้อ 5 มา เราไม่มีทาง รู้ถึงความหมายจิงๆถ้าเราไม่ได้ทำ  เราจะไม่รู้ถึงบาปและความน่ากลัว

อย่างข้อ 3 ถ้าเรา รู้ว่าไม่ผิดลูกผิดเมียคนอื่น  ง่ายๆ  

*ถ้าแอบ ชอบผู้หญิงคนนึงมีแฟนแล้ว เราแอบไปคบ แบบ แฟนเขาไม่รู้ เราจะรู้สึกตัวเองมีบาป

ความรู้สึกมันออกมาเป็นรูปธรรม   

ชีวิตที่ จะเข้าใจอะไรหลายๆๆอย่างได้อย่างถ่องแท้ บางครั้งก็ต้องแลกมาด้วยการกระทำ สิ่ง เลวร้าย เสมอ

พอเรารู้ เราก็จะหยุดมันไว้ มันเหมือนเกราะ ป้องกันตัวเอง

 

สังคมเดี๋ยวนี้มันเปลี่ยนไปเร็วมากสังเกตไหม ?   

สมัยก่อนไม่มีโทรศัพท์ไม่มี internet วัยรุ่นสมัยนั้นไม่รู้หรอกว่า สื่อเข้ามาถึง

คนอย่างพวกเราเมื่อไร  แต่ทุกอย่างก็ เสื่อมลงทุกที สิ่งแรกที่จะอยู่ได้ในสังคมกลับกลายเป็นเงิน

วันนี้อาจารย์ก็ชอบสั่งงานที่ใช้เงินแพงๆ ทั้งๆที่ทำลงไป กูไม่รู้เลยว่ากูจะได้ความรู้เท่าไร

ลงทุนไป 500 แบบนี้ ได้อะไรกลับมาบ้าง ?  มันแทบไม่มี

สู้เอาเงินไปซื้อหนังสือดีดี มานั่งอ่านยังดีกว่าเลย อาจารย์บอกการเรียนคือการลงทุน

“รายงานสมัยนี้น่ะ” ใครมีทุนกว่า รวยกว่า  ก็ ได้คะแนนเยอะกว่า

แม่งไม่ยุติธรรม . . ความรู้ มันไม่ดูกันแล้ว ส่วนใหญ่ขึค้นกะรายงานมากกว่าความรู้สะแล้ว

มันก็เหมือนการปฎิวัติ  ทหาร กองทัพไหนอยาก ขึ้นเป็นใหญ่ อยากปราบ นักการเมืองเหี้ยๆ

ปฎิวัติกันไป  เห้นดีตามๆๆกัน  เชียร์กันจัง แต่พอปฎิวัติไม่สำเร็จ กลายเป็น ขบถ ??

กูไม่เข้าใจ  ??        ไม่เคย เข้าใจ  และจะไม่เข้าใจ ??

 

การเมืองเหมือนมายากล      ระบบมันทำมาผิดกันตั้งแต่แรก แค่ คำว่าการเมือง

ประชาชนฟังแล้วยังขยาดกันเป็นแถว . . .     เบื่อ   คอรัปชั่น โกงกินอยู่ค่นี้

ที่กูพูดมา  รู้ไหม มันระบบผิดมายังไง ? คือ ตามหลักที่กูเข้าใจ ของเด็ก 18 น่ะ

คือกูคิดว่า ใครที่ได้เป็น นักการเมือง รัฐบาล มีสิทธิ มากกว่าประชาชนธรรมดา เยอะมาก

มีอำนาจ มีบารมี มีลูกน้อง มีคนประจบ  โกงกันสบาย ระบบไม่โปร่งใส เอื้อหนุนการทำธุรกิจโกงต่างๆสบายๆ

ผิดกับ   ชาวนา ลิบลับ เป็นโขๆ  ลำบากชิบหาย เลือดตาแทบกระเด็น กว่าจะได้ตังค์มาสักแดง

ยังเสือกโดน เอาเปรียบทางสังคม  นี้คือ ช่องว่าง ของสังคมที่อยากเกินกว่าจะแก้ . . .

 

 

กูเกลียด การเมืองที่สุด แต่ในที่สุด ของที่เกลียดก็ต้องกลับมาสนใจ แบบ ด้วยความที่ เคียดแค้น

ไม่ได้ใฝ่ฝันเป็นโตใหญ่ ทางการเมือง ไม่เคยคิด * คิดแต่จะโค่นพวกมัน ล้างระบบ

แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงความฝันของ เด็ก เล็กๆคนนึงที่โดนดูถูก โดนหัวเราะมาตลอด มึงนี้น่ะ ?

นั้คือ สิ่งที่เจ็บปวดมาตลอดเวลา นึกถึงการเมือง อ่านหนังสือพิมพ์ ศึกษาสิ่งเหล่านี้

ถึง กู จะ ดูเป็น นักเลงบ้านนอกๆ วันๆเอาแต่ชกต่อย กินเหล้า ไม่สมกับการ พูดเรื่องแบบนี้

แต่  บางครั้ง กูก็ เดินมาในเส้นทางที่ยากที่จะกลับตัว เป้น เด็กบ้านนอก ที่ บ้านนอกส่วนใหญ่จะ

ไว้ลายเรื่อง เกรียติ์ลูกผู้ชาย  ถ้าติ๋มคือมึงจบ มึงไม่ใช่เด็กใต้ เด็กๆ เราก็ยังหมกหมุ่นเรื่องเล่านี้

อยากเป้น นักเลงโต  แต่พอโต ขึ้นมาเรารู้ตัวว่ามันกลับไปไม่ได้แล้ว เราขี่หลังเสือ เรามาด้วยกัน

ยากที่จะ กลับไปเป็นคนใหม่  พอเราโตขึ้น มากพอที่จะมีสมอง คิดเรื่องแบบนี้

มันก็ยากที่จะหาใครมานั่งคุยรับฟังถึงเรื่อง การเมือง เพราะเขาคิดว่าเรา . . ไม่ใช่เราเป้นนักเลง

นั้นคือปัญญาแรกเลย ที่  ยากจะ หาที่ระบาย แลกเปลี่ยนความคิด ทรรศนะ

กู ก็เติบโตมา แบบ ที่ในยุคที่ทัน internet ในวัยรุ่นให้ใช้ ทีวี มี เปิดได้ตลอด

ข่าว สื่อ ต่างๆ ก็ออกมาแฉกัน ชิบหายเรื่อง คอรัปชั่น ทุจริต ต่างๆ มีทุกวัน

จนกูชินชา เด็กรุ่นหลังกูก็คงเห็นเป็นเรื่องปกติ เห็นการเมือง สกปรก มันเน่า

ต่อไปจะหา นักการเมืองดีดี กูคิดว่ามันยากเกินแก้ ไปแล้ว มันเสื่อมไปหมดแล้ว

*นักการเมืองส่วนใหญ่ ที่เติบโตมาเป็นใหญ่ในพรรค ส่วนใหญ่เรียนจบเอก จากนอก โทมั้งอะไรก็แล้วแต่

ไปอยู่นอกนานมันลืมความเป็นไทยหมดแล้ว คิดแต่ จะกลับมากอบโกย วันๆเรียนแต่ วิชาการ

จบมาก็มีแต่วิชาการ กูว่าใครจะมาเป็น จะมาเปลี่ยนแปลงประเทศ อย่างน้อยน่าจะ

อบรม  หลักธรรม ความเป็นคน ไม่โกงกิน ให้เข้าถึง ความเป็นคนให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาเป็น

จะเป็น อะไรที่ดีเยี่ยม ตำรวจเช่นกัน   อบรมก่อนสัก 2 ปีค่อยออกทำงาน ประชาชนคงมีอันจตะกินขึ้นอีกเยอะ

 

 

สังคมไทยเป็นแบบ “หลงกลิ่นตะวันตก” จากกลิ่นที่เจือจาง มันก็  ฉุนขึ้นมาทุกที เด็กอย่างกู

มันก็มีบ้างที่ “หลุดพ้น” มีบ้างที่หลง ระงม    บุหรี่ วิสกี้ เหล้า กูเกิดมาก็ได้ กลิ่น พวกนี้

แล้วเด็กอย่างกูจะให้หลุดพ้นสิ่งเหล่านี้ ได้อย่างไร ?  แต่กูก็พยายาม ทิ้งทุกสิ่งที่

ไม่จำเป็น  และไม่สนใจหลายสิ่งหลายอย่างที่มัน  มีอีกมากมาย   แต่กลิ่นเรานี้มันมีดีบ้าง

ไม่ดีบ้าง ไม่มีเลย คนไทยเราก็จะไม่พัฒนากัน  ใช่กลิ่นเหล่านี้กูบอก ได้ตรง ๆ แม่งฉลาดกว่าไทยแน่นอน

มีความคิดที่  น่าทึ่ง แต่สิ่งที่กู ไม่อยากให้มัน ฉุนไปกว่านี้ คือ มารยาท วัฒนธรรม

สิ่งเหล่านี้ ไทย เจ๋งกว่าเยอะ ถึงกูไม่ชอบเข้าวัด ก็เหอะ แต่กู ชอบความเป็นไทย !!

ชอบ  แม้กระทั้งสิ่งเล็กๆน้อยๆของไทย การลุกให้ผู้หญิงคนแก่ นั่ง  พาคนข้ามถนน

การให้เงินขอทาน คำไทย  อาหารไทย นี้เจ๋งสุด  หลายๆสิ่ง 

ขอพูดถึงอาหารไทย กู  ก็ เป็นเด็กคนนึงที่เติบโตมากับอาหารไทย ชอบอาหารไทย

อาหารไทยที่บอก เจ๋งสัด คือเป็น อาหารที่  รสจัด แล้วแม่ง   อร่อยสุด สุด

เสียดายที่เด็ก รุ่นน้อง กู ส่วนมาก มาก มาก เลยหล่ะ  เติบโตมาแบบ พ่อแม่จะไม่ให้กินเผ็ด

ระวังน่ะลูก อันนี้จะ เผ็ด อย่ากิน อะไรแบบนี้

ส่วนพ่อแม่กู จะเป็นคนบังคับแต่เด็ก ให้กินเผ็ดไม่กินก็จะ ลงโทษ ต่าง ต่าง โตมาเลยเป็นคนกินเผ็ดจัด

พูด แล้ว คนไม่กินเผ็ด ก็ คงจะ พลาดหลายๆๆสิ่งไป สิ่งที่ เติบโตมาคู่กับเมืองไทย

 แกงไตปลา น้ำพริกปลากทู  คั่วกลิ้ง น้ำพริกแมงดา แกงส้ม   น้ำพริกกะปิ กับ มะม่วงนี้สุดยอด

น้ำริกกับไข่ชะอม ก็ อร่อยสุด สุด   น้ำพริกแกงป่า กับขนมจีน แกงเขียวหวาน และอีกเยอะแยะ

 

แล้ว ไย ? คนสมัยนี้ ทิ้งร้านข้าวแกง ไปกินข้าวในห้างซะส่วนใหญ่ นานๆกินทีก็พอดูได้

แต่ไอ้คนที่ ไปนั่งแดก ราเม็ง แม่งทุกวันแดก สุกี้ แดกเหี้ย ไร ที่แม่งแบบ เงินออกนอกประเทศ

ได้ทุกวันกูว่ามันแม่ง  โคด รักชาติ แต่ช่างแม่งเหอะไม่เกี่ยวกะกู  มันคือชวิตมึง !!

กูมันคนเลว ที่รักประเทศพอมีจิตสำนึก แค่นี้ก็พอ!!

 

บรรพบุรษ ปู่ ย่า ตายาย พ่อแม่  ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับในชีวิตกูนั้น  ผูกพันธ์ กับอาชีพ

ทำสวน เกษตรกร   แต่สิ่งที่กู เติบโตขึ้นนั้น เวลานี้  แทบไม่ได้ใกล้เคียงกับ   สายเลือดที่มีในตัว

ชั่วขณะที่   กูเติบโต นั้น กู เติบโตมาแทบ    ไม่มีสิ่งที่ดูรู้ว่า เป็น ลูกเกษตร เลย

เหมือนเดินหนี จาก กำพืด ของ บรรพบุรษ ที่ตัวเองทำ  ทิ้งสิ่งเหล่านั้น ไว้ เป็นเพียงคราบความทรงจำ

แต่ กู   เติบโตมาคนหล่ะแบบ มีเพื่อน ต่างกัน มีสังคมที่อยุ่คนหล่ะแบบกัน  มี ชีวิตคนหล่ะแบบ

มี วัฒนธรรมที่ผสมผสานกัน พ่อเป็นคนไทย แม่เป็น คนจีน    

 

สังคมของพ่อสอนให้ ผมรู้จักคำว่า ชายชาตรี ลูกคนไทย ไม่เอาเปรียบใคร รู้จักแบ่งปัน รักเพื่อนฝูง

พ่อมักสอนเสมอว่าไม่ให้เอาเปรียบใครในทางใดก็ตาม รักพวกพ้อง พักพวก  ขยัน  อดทน

รักเกรียติ์  ของตัวเอง  และที่สำคัญ ให้รักษาคำพูด

 

แม่ ผมเป็นคนน่ารักที่สุดในโลก แกเป็นลูกคนจีน  ประหยัด ที่หนึ่ง อดออม รักลูกมาก

ถึงจะ ขี้เหนียว แต่กับลุกตัวเอง จะให้ทุกสิ่งเป็นคนดี ยึดติดกับธรรมมะ ตลอด 

 

มาถึง กู ได้เรียนรู้มาจาก 2 อย่างของ ท่านทั้งสอง มันคือสิ่งที่หล่อหลอมให้กูโตขึ้นมา

อยู่ที่กูจะเอาส่วนไหนของ พ่อ และ แม่ไปใช้ . . .

แต่สุดท้าย กูก็คงเลือกเป็นสิ่งที่กูเป็น โดยทำร้ายคนรอบข้างให้น้อยที่สุด

รักอิสระมาก    สันโดษ มีความสุขกับการทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำ

 

เกิดมา ชีวิตทุลักทุเล มาเป้น ลูกผู้ชายธรรมดาที่อยากเป็น ชายชาตรี เป็นชายไทย

มี ทะเลาะวิวาทบ่อยครั้ง โตมากับ กำปั้น กับการทะเลาะวิวาท เป็นนักเลงบ้านบอก

แต่ ถ้ามองในแง่ ศิลปะ กูคิดว่าการทะเลาะวิวาท มันเป็น องค์ประกอบหนึ่งที่สำคัญ

สำหรับการที่เกิดมาเป้น ลูกผู้ชาย     ลูกผู้ชายเกิดมาแล้วไม่ทิ้งลายเสือ !!

แต่ ทะเลาะกันแบบพอประมาณ ไม่ทำความเดือดร้อนให้ใคร ไม่ใช่ฆ่ากันตาย 

                      จิตวิญญาณการเป็น ลูกผู้ชาย   มันร้อน !!

 

พึ่งซื้อหนังสือมาหลาย เล่ม ส่วนใหญ่จะเป็นของ อาจารย์ เสกสรร ประเสริฐกุล

พี่ที่ขายใจดีมาก มาก ^^ ขอบคุณ จิง จิง ลดให้ 80 เปอร์เซ็นต์ *-*

เมื่อก่อนขายของใกล้ใกล้กัน แล้วช่วยยกของประจำ   พอไปซื้อก็ลดให้ตั้งเยอะ

ใจดี  จิง จิง   เอามา 5 เล่ม ราคารวมกันเป็นพัน เหลือ200 กว่าบาท ^^

เหลือตังค์อีกตั้งเยอะ ขอบคุณมากน่ะคับ

*ไปดูบอลมาด้วย  ไทย ทำดีที่สุดแล้ว สิงค์โปร์หัวด่อ 5 5

แต่ก็ยอมรับ ไทยเล่น ได้ แย่กว่า แต่ยังไงไทยก็ไทยแพ้ชนะเป็นเรื่องสมมุติ

อุตสาห์เพ้นท์เสื้อเองไปเชียร์  แต่อย่างไรก็ตามภูมิใจที่ได้เป็นไทย

ขอบคุณจากใจ สำหรับคอมเม้นท์ . . .อ่านไม่จบ ไม่ให้เกรียติ์กันน่ะ 5 5

 

 

                 ทุกครั้งที่  กู ออกจากบ้าน กู ต้อง ดูว่าของครบยัง บุหรี่ หัวใจ ไฟแช็ค เศษตังค์ มือถือ เท่านั้น ไปไหนไปกัน ?

                        จะแสนไกล แค่ไหนอย่าไปหวั่น           หนทางมันเป็น ของเรา       เพียงแค่เรากล้าที่ ก้าว   . . . . .

                               แสงอาทิตย์ของวันใหม่ มักจะพาเราไปพบกับสิ่งใหม่ ๆ เสมอ . . และโอกาสสีทอง

                    . . .เออใครที่อ่านมายเสปซกูแล้วตัวหนังสือมันเล็กอ่า จะบอกให้ว่า กด view แล้ว text size แล้ว ปรับ เอาให้ใหญ่ขึ้น - -* เข้าใจ

                "ไว้อาลัยกับความรักที่จากไป"       

 

                                                                  ความรักที่จากไป"        ยังคงรักและศรัทธา          

                                                 แต่ในวันนี้ ฐานะเราไม่ใช่แบบเดิม . . .เรายืนคนหล่ะฝั่งกัน

                                                 ยังมี คนที่ รอ เธอ อยู่      ไม่ได้อยู่แสนไกล แค่เธอหันไปมอง

                                                 เธอ ที่บอก ฉันว่าเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง แต่แท้จริงนั้น กลับ ไม่ใช่เลย มันช่างห่างไกล

                                                 เธอ ไม่ใช่คน ที่ รักฉันโดย สันดาน เป็นเพียงช่วงเวลา . . .

                                                 คนของเธอยังคงวุ่นวาย   ดูฉงน

                                                 ขอบคุณ ทุกสิ่งที่อย่าง ที่มันมีมากที่ให้มาก ไม่รู้เลยจะตอบแทนยังไง ?

                                                 ขอบคุณ ที่เคยเข้ามาอยู่ในความรู้สึก และความจำของ ผุ้ชายคนนี้ ? ในวันนี้มันก็ยังอยู่

                                                 ความรักมัน  คงไม่กลับมา . . .    

                                                 ขอโทษ สำหรับ การตัดสินใจครั้งนี้ . . .         

                                                 เก็บชีวิตแล้วเดินกลับไป รอรักสุดท้ายที่ปลายฟ้า . . ความรักที่แท้จริง ตรงนี้ไม่มี  

                                                 เธอไม่เคย มองเห็นค่าความเป็น ฉัน จริง ๆ สัก ครั้ง ? ?

                                                 เธอ ไม่ได้ชอบ ความเป็นเพื่อชีวิต จริง ๆ แต่ชอบแสงสีมากกว่า จริงไหม ?

                                                 เธอ ไม่ เหมือน ฉัน สักนิดเลย . . .

                                                 เธอ ร้องไห้ บ่อยครั้ง ?   จนฉัน ไม่เข้าใจ ?

                                                                  เธอไม่เคยโต ทำให้ฉันห่วงเป็นประจำ

                                                                 เธอ ชอบหลอกตัวเองเสมอ จน ระแวงความเป็น เรา และสร้างความเป็นเรามาทดแทนเสมอ . . . 

                                                 เธอ เคยบอกว่าฉันแปลกและรักฉันที่ฉันแปลก แต่จิงนั้น แต่แค่ฝืนไปเท่านั้น

                                                 เธอ เปลี่ยนไปและพยายามเปลี่ยนตัวเอง ให้ตัวเอง เป็นไปตามที่ฉันชอบ

                                                 เธอ ไม่รู้ ว่าฉันรักที่เธอเป็นไม่ใช่ฉันชอบ

                                                 เธอ ไม่มี "อุดมการณื"ที่ยึดมั่น ยังคง เดินตาม บริโภคนิยม "ฉันไม่ชอบเอามากๆเลย"

                                                 เธอ  รอฉันเป็นคนใหม่ตลอด ไม่ได้รักฉันที่ฉันเป็นปัจจุบัน

                                                 เธอ  ชอบเข้ามาวุ่นวายและหลอกคนรู้จักของฉันครั้งบ่อย จนเกินไป

                                                 เธอ ไม่เคยเชื่อใจฉัน

                                                 เธอ รักฉันจิงหรือป่าว ??      แต่ ฉันว่าเราไม่เข้ากัน . . .

                                                 เธอ จงออกไปจากชีวิตฉัน . . . ฉันก็จะไม่อยู่ทำให้เธอเสียใจ . .

                                                 เธอ ไม่เคยเป็นตัวเธอ ให้ฉันเห็นเลย ?  แต่เธอน่ารักน่ะ

                                                 เธอ . . . . . .       อย่าลืมฉันน่ะ

 

            เธอชอบบอกว่าฉันเจ้าชู้ เสมอ ๆ  แต่ฉันยังคงรักเธอเท่าเดิมเสมอ ถ้า ฉันมีความรักอยู่ 100 . . ฉันให้เธอ ไป 50 ผ่านไป 3 เดือน มันก็ 50

            เวลาฉันไปรู้จักคนอื่น ฉันให้ผู้หญิงคนนั้น ไป อีก 20 แต่ ของเธอยัง 50 เหมือนเดิม . . . เธอบอกว่า ฉันไม่รักเธอแล้ว ฉันรักเขา . . . เธอไม่เข้าใจฉัน

            ในวันนี้ฉันขอ มันคืนแล้วกัน ในเมื่อ . . . ฉันและเธอ . . .          ไม่ได้ มีความ รัก ที่ ต้องการแบบเดียวกัน

                                              

                            ฉันชอบ สีดำ                         เธอ ชอบ สีชมพู

                            ฉันชอบ ธรรมชาติ                   เธอ ชอบ กรุงเทพ

                            ฉัน ชอบ คาราบาว                   เธอ ชอบเพลง สากล

                            ฉันชอบกิน ข้าวราดแกง             เธอ ชอบ ช็อกโกแลต

                            ฉันชอบดูดบุหรี่                      เธอ ชอบเตือนฉัน

                            ฉันไม่ชอบให้เธอเที่ยวกลางคืน     เธอ ก็ยังไปและชวนฉันไปทั้งๆที่ฉันไม่ชอบ

                            ฉันไม่ชอบที่บ้านเธอ                เธอ ไม่เคยว่าฉัน

                            ฉันรักเพื่อนฉัน                       เธอก็รักเพื่อนฉัน

                       

             

                                                 เธอคงเจอ คนอื่น ที่ดี อย่างแน่นอน และเธอกำลังมีอยู่ ฉันสัมผัสได้ . .

                                                 คนดีที่เธอมี เธอมักบอกฉันว่าไม่มีอะไร ? ฉันก็ทำเป็นไม่สนใจ ? แต่ฉันรู้สึกไม่ดี

                                                 ในวันนี้มันคงไม่เป็นไรถ้าเธอ จะเป็นของเขา เพราะ เรา ไม่ได้ รักกันอีกแล้ว

                                                 ถึงแม้ครั้งนี้จะเป็นการตัดสินใจที่ผิดของฉัน แต่ฉัน จะรับความผิดไว้เอง . . และไม่เสียใจ

                                        

                  "ฉันไม่เคยเสียใจที่เคยได้รักเธอคนนี้ ? ถึงแม้เวลาอาจมีน้อยไป ทุกสิ่งที่งดงามยังคงอยู่"            ทุกอย่างจะกลายเป็นรูปภาพ

 

                                 

 

พี่ตั้งตารอ ให้เธอ กลับคืนบ้านนา

ถึงไม่มี ทีวี ตู้เย็น ก็ไม่เห็นเป็นไร

ทิ้งความเชื่อค่านิยม ของคนเก่าล้าสมัย

ช่วยกันทำนา ปลูกข้าว ยังพอได้อยู่



* ผ่านชีวิตได้ชื่นชมโลกสวย ได้เพียงสิบห้าปี

ได้แค่นี้ชีวิตกลับมาพบ กับความมืดมน

ผ่านมือชาย เป็นร้อยเป็นพัน

ต้องกล้ำกลืน และอดทน

เพื่อเก็บเงินส่งบ้าน ไถ่ถอนตัวเอง

(*)

ถึงใครใคร รังเกียจ เหยียดหยาม ตัวเธอ

พี่ยังรักเสมอถึงเธอ จะเป็นอย่างไร

อยู่ทางนี้ พี่ทำงาน ทำนา ทำสวน ทำไร่

จะเก็บเงิน ไว้ไปไถ่เธอคืนมา


อยู่ทางนี้ พี่ทำงาน ทำนา ทำสวน ทำไร่

จะเก็บเงิน ไว้ไปไถ่เธอคืนมา

 

สเปซบล็อกนี้ก็คงจะจบอีกไม่นาน ตัวหนังสือเหล่านี้จะเป็นเพียงความทรงจำเล็กๆของผู้อ่าน

                                กูขอขอบคุณมากทุกคอมมเนท์ที่เป็นแรงกระตุ้นให้สองเท้าก้าวเดินต่อไป ?

ขอบคุณน้องนัทมากน่ะคับสำหรับ   คนสายตาเดียวกัน ที่รักอา ชาติ กอบจิต

น้องจะมีสักวันที่พบแสงสว่าง     ก้าวไปดั่งใจหวังน่ะคับ

เพื่อนกู๊ดที่บวชไม่มีกำหนดสึก นายคงจะรู้อะไรกว่าเราอีกเยอะเลยน่ะ อาตมากู๊ด รักและเคารพ

*ลงรูปกุลสตรีที่ผมรักเพิ่มแล้ว ดญ.ดอกไม้ ^^ รักจริงหรือรักแท้มีแค่ไหน ? ก็ดูกันต่อไป ?

                                 

           

 

philosophy on the rock

ทุกคนย่อมมีคอมคิดเห็นไม่ตรงกันขอโทษด้วยน่ะคับ ด้วยรักและเคารพ